عصر يكي از روزهاي سرد زمستاني كه براي بازگشت از مشهد به آيسك با نيم ساعت معطلي توانستم بليت تهيه كنم تازه فهميدم كه مجبورم چندين كيلومتر مسافت طاقت فرسا را با يك اتوبوس فرسوده طي كنم آن هم اتوبوسي كه در يكي از خطوط روستايي شهر آيسك كار مي كند.
تا سرايان و فردوس اتوبوس با سلام و صلوات به حوالي بجستان رسيد در ساعت هشت و نيم شب ناگهان اتوبوس از حركت ايستاد و كنار جاده متوقف شد.
سرماي شديد و برودت هوا از يك سو و خراب شدن اتوبوس از سوي ديگر قوز بالا قوز شده بود.
تلاش راننده براي تعمير و روشن كردن اتوبوس به جايي نرسيد.
او براي انتقال ٣٢ مسافر اتوبوس به مقصد، با شركت هاي مسافربري بجستان تماس گرفت ولي از اتوبوس خبري نبود بالاخره ١٥ نفر از مسافران با يك اتوبوس عبوري كه عازم يزد بود راهي فردوس شدند و ٥ مسافر ديگر هم آژانسي را تا مقصد سرايان ١٥ هزار تومان كرايه كردند و ١٢ مسافر ديگر در اتوبوس ماندند تا اين كه ساعاتي بعد اتوبوس فرسوده توسط اتوبوس ديگري بكسل شد و مسافران تا رسيدن به مقصد درون اتوبوس لرزيدند و سرماي زير صفر درجه را تحمل كردند.
هر طور بود آن شب را با دردسرها و مشكلات فراوان و بدون يك عذرخواهي به مقصد رسيديم اما شهروندان از تكرار اين اتفاق گلايه مي كردند.
سوال اين جاست كه چرا اتوبوس هاي خراب و مستهلك و خودروهاي مدل پايين كه فقط مسيرهاي كوتاه را مي توانند طي كنند بايد در مسيرهاي ٤٠٠ كيلومتري و مشابه به كارگرفته شوند.
مگر نه اين است كه خودرويي فرسوده توانايي سرويس دهي در جاده هاي بين شهري و پرتردد را ندارد؟
آيا نظارت و كنترل بر اين قضايا صورت مي گيرد؟
پاسخ مسئولان شركت هاي مسافربري، سازمان حمل و نقل و پايانه و پليس راه در اين باره شنيدني است!