در محضر صبح

  خدا گريست
                                                               مجتبي نظام‌آبادي
آن روز ديد منظره‌اي را خدا گريست
با اشک خون به نيزه سري، بي‌صدا گريست
آنجا که ابر بود سيه‌پوش‌تر ز‌پيش
بر حال خاک سوخته کربلا گريست
وقتي که چشم‌هاي خدا خيس اشک شد
خورشيد بر مناره گلدسته‌ها گريست
يک زن به نام زينب کبري غم تو را
اندازه تمام قبيله، جدا گريست
دنبال نيزه پاي برهنه دلي دويد
صد شام در نواي غمش بي‌نوا گريست
سيراب، مشک خالي مردي شد از عطش
وقتي که خيمه‌خيمه دوچشم دعا گريست
بعد از تو هر دلي به محرم گره که خورد
شد يا شهيد عشق تو‌آقا و يا گريست

شط‌فروشان علقمه
                                                                                            عباسعلي اکبري
مرغ‌جان تا گوش برآواز شد
بال و پر بشکست و در پرواز شد
همرهان با بال خون بالا شدند
منتظر بر موکب مولا شدند
خيمه‌ها در آتش دشمن بسوخت
تير ظلمي، جان، به پيراهن بدوخت
علقمه، شط خروشاني زآب
بر لب اين تشنه کامان چون سراب
حلقه زن، برگرد آن خصم شقي
تشنه اين سو رهرواني متقي
کودکان چون سلمي پرپرزنان
مادران مدهوش جان کودکان
تشنگي را تا ننوشي باده‌اي
کي‌شناسي حالت افتاده‌اي
تشنگان را چاره‌ساز آب است و بس
تشنه‌کامان را نياز آب است و بس
عشق را ساقي بلند آوازه کرد
عاشقي آنگه گلويي تازه کرد
گشت پرپر غنچه‌هاي ترد باغ
تشنه‌کام از آب مي‌گيرد سراغ
عشق باشد تشنگي در بحر آب
نفس را از آب هم کردن جواب
تا لقاي دوست رفتن تشنه‌کام
پخته گردد خامي هر نفس خام
                                                 www.ayask.blogfa.com
به نقل از روزنامه خراسان ۱۶/۱۱/۸۴